Leermeesters: Verantwoord oppervlakkig

De totstandkoming van ProDemos – Huis voor democratie en rechtsstaat kende een lange aanloop. Het centrum werd in 2010 officieel geopend, maar al ruim tien jaar was ik vanuit het Amsterdamse Instituut voor Publiek en Politiek (IPP) betrokken bij de eerste plannen daarvoor. Op verzoek burgemeester Wim Deetman zochten we rond die plannen samenwerking op met de initiatiefnemers van de Boulevard van het Actuele Verleden, later de stichting Anno. Wim van der Weiden was de drijvende creatieve kracht achter Anno, voortbouwend op zijn enorme ervaring als directeur van Museon en Naturalis.

Eddy Habben Jansen

Vooruitlopend op wat een science-centre voor de geschiedenis moest worden trok Anno met spraakmakende projecten door het land: de week van de geschiedenis, het rondreizende project De Bunker over de Tweede Wereldoorlog, debatten, tv-programma’s en het spookhuis ENG, over de geschiedenis van de angst. Waar Wim van der Weiden was werden in hoog tempo nieuwe ideeën gerealiseerd. Uiteindelijk strandde de missie van Anno met de ondergang van het Nationaal Historisch Museum. In Den Haag was dat het startsein om alsnog een Huis van de democratie te lanceren. En opnieuw trok ik samen op met Wim van der Weiden. Hij overtuigde mensen achter de schermen, schreef mee aan een visiedocument en droeg opnieuw bij aan een stortvloed van ideeën voor activiteiten. Gedreven, grappig, charmant, geduldig, maar koersvast. En met een scherpe visie op de juiste aanpak voor een publiekscentrum over op het eerste gezicht ingewikkelde onderwerpen. Onafhankelijk, verbonden met de wetenschap en gericht op een brede doelgroep. De kunst van dergelijke centra is, zo leerde hij mij, is om verantwoord oppervlakkig te zijn. Dus niet uitsluitend verantwoord en zeker niet alleen oppervlakkig. Het vinden van die balans bepaalt het succes. Dat lag aan de basis van het succes van Naturalis en dankzij Wim ook van ProDemos.

Eddy Habben Jansen

***

We werken voor bestuurders en andere leidinggevenden, geven raad en voeren opdrachten uit. Zo komen we principalen tegen met wie we optrekken, van alles beleven en van wie we dikwijls spelenderwijs ook veel opsteken. Leermeesters, of ze nu een begrip en nog onder ons zijn of niet, geven diepe inzichten aan ons mee dan wel van anderen aan ons door. Soms ongemerkt putten we zo wijsheid uit het werkzame leven die weer boven komt drijven in een min of meer vergelijkbaar geval, die we aanhalen in het gesprek. In deze rubriek laten we telkens iemand anders aan het woord over een betekenisvolle leermeester in zijn of haar werk, niet zelden in de context van een uitspraak of anekdote. Eerder kwamen in deze rubriek zo gevleugelde woorden of een handreiking ter sprake van en voorvallen met Arthur Docters van Leeuwen (door Gert Jan Verhoog), Anton Dreesmann (door Eric Janssen), mr Cremers (door Jan Suyver), Greetje Segall (door Hans Maarten Parigger), Evert Bloembergen (door Joan Smithuis), Marten Oosting (door Henriette van Wermeskerken), Frank Lucassen (door Barthold van Hasselt), Harry Baayen (door Joop Pot), Wim Deetman (door Bruno Bruins), Ad Melkert (door David Jongen), Willem Breedveld (door Louis Cornelisse), mr. Stibbe (door Germ Kemper), Marja van Bijsterveldt (door Eric Stokkink), Klaas Bakker (door Gert Jan Verhoog), Paul Röttger (door Shirley Gast), Tjibbe Joustra (door Chris van der Schors), Andy Keeling (door Patrick Cammaert), Chiel Galjaard (door Guido Rijnja), Jan Kuijk (door Rimmer Mulder), Roel Bekker (door Geert Jan Hamilton), Joop Pot en Job Cohen (door Erik Gerritsen), Flip Schenkenberg van Mierop en Leo Meijers (door Arend Vast), Fred E.A. Batten, meneer Mulder, Tineke Netelenbos en Tom Pauka (door Gerdi Verbeet).

Klik hieronder voor eerdere artikelen uit onze rubriek ‘Leermeesters’: