Jokkebrok

Een van de beste berichten van 2022 was wat mij betreft het nieuws dat complotdenker Alex Jones door een jury in de Amerikaanse staat Connecticut was veroordeeld tot het betalen van een boete van $ 965.000.000 aan nabestaanden van het bloedbad in het dorp Sandy Hook. Bij een schietpartij op een basisschool vielen daar op 14 december 2012 26 doden, onder wie 20 kinderen.

Jarenlang heeft Jones in zijn radioprogramma’s en op zijn website beweerd dat die slachting nooit had plaatsgevonden. Het was een ‘false flag’-operatie van tegenstanders van vrij wapenbezit, er waren geen slachtoffers gevallen, de ouders van de vermeende slachtoffers waren acteurs, noem maar op. Als gevolg van Jones’ spookverhalen waren die ouders jarenlang lastig gevallen en bedreigd. Toen de vader van een van de omgekomen kinderen zelfmoord pleegde, bood Jones via zijn advocaat excuses aan, maar suggereerde nog dezelfde dag dat de man was vermoord in verband met een schimmig verhaal over het onderzoek naar de Russische beïnvloeding van de Amerikaanse verkiezingen.

Lars Kuipers © 2017
Foto: Nils van Houts

Gelooft zo’n man dat nou echt? Tijdens de rechtszaak heeft Jones toegegeven dat de slachting wel degelijk heeft plaatsgevonden, maar voor zijn volgers draait hij er sinds die tijd een beetje omheen.

Liegen als businessmodel. Kan het cynischer? De afgelopen decennia verdiende Jones miljoenen met zijn gejok. Ga maar eens kijken op zijn website infowarsstore.com. U treft er een uitgelezen collectie nuttige zaken voor het overleven van de Laatste Dag (Survival Shield, DNA Force, et cetera), T-shirts met “Biden for Nursing Home” en nog veel meer moois. Dat T-shirt zou ik stiekem wel willen hebben trouwens.

Hoe zit dat bij onszelf? In ons vakgebied doen wij aan ingekleurde waarheden. We framen er met zijn allen lustig op los, want de klant wil er graag een beetje leuk opstaan. En dat is op zich prima. In het publieke debat verdient elk argument het te worden gehoord. Behalve, wat mij betreft, als het argument een leugen is of gebaseerd is op onwaarheden. Een klant die regelrechte leugens verkoopt; het is mij nog nooit overkomen, maar een enkele keer was het op het randje. Een opdrachtgever waar je net iets te lang moet doorvragen eer er een antwoord komt waarvan je denkt: aha, zo zit het dus. En waarvan je vervolgens de hele tijd denkt: ik zeg dit nu wel, maar weet ik het ook echt? Zo’n klant zet je achteraf maar niet bij de referenties op je website, want je weet maar niet. Misschien ben ik roomser dan de paus. Daar heb ik vaker last van, hoor ik. Maar in mijn businessmodel hoort liegen niet thuis, en mocht dat toch zo zijn, dan heb ik het niet geweten.

Lars Kuipers